Otto Dix: Het boze oog

Van 11 februari tot 14 mei 2017 loopt in Düsseldorf een tentoonstelling van werk van Otto Dix. De Duitse schilder en graficus maakte de eerste wereldoorlog mee als soldaat op het slagveld. Hoewel nauwelijks in beeld werd getoond hoe het er op het slagveld aan toe ging, waren het de schilders zoals Otto Dix die beelden naar buiten brachten van gewonde of gesneuvelde soldaten. Na 1918 komen de verschrikkingen van de oorlog in zijn werk, vele schilderijen en etsen, terug.
Net als de oorlog, verafschuwde Dix de wantoestanden in de maatschappij gedurende de jaren ’20. Zijn werk krijgt daarmee een sterk maatschappijkritische toon, waarmee hij de lelijkheid aan de kaak stelt die de nette burgerij liever niet zag. Genadeloos schilderde hij aan maatschappelijke situaties ontleende taferelen, zonder een poging te doen om mooie plaatjes te maken. Dix schuwde niet om de wereld te tonen zoals hij deze zag. Zo ook rondom oorlogsinvaliden, met lijken bezaaide slagvelden, verwoeste dorpen, en verkrachting. Ook zijn voorstellingen van prostituees schokten het publiek door de expliciete weergave van hun fysieke en sociale staat. Met uitzondering van zijn moeder en soms zijn vrouw Martha gaf Dix de vrouw nooit mooi, onschuldig of verleidelijk weer.
Deze tentoonstelling bevat ongeveer 150 werken uit verschillende jaartallen. Door de jaren heen doorliep Dix verschillende kunststromingen, zoals het expressionisme, dadaïsme, realisme en de nieuwe zakelijkheid. Dat maakt de tentoonstelling, hoewel enkel bestaand uit werk van Dix, indrukwekkend veelzijdig. Niet alleen op het vlak van stijl, maar zelfs wat betreft materiaal- en kleurgebruik. Maar als je me vraagt waar ik het meest van onder de indruk was, is mijn antwoord ‘van zijn huiveringwekkende voorstellingen van het slagveld’.

Geef een reactie

Je e-mail adres zal niet worden gepubliceerd.

*